Bizi kimse duymuyor

"Bizi kimse duymuyor”

Ne anlamlı bir söz, duyduğumdan beri düşünür dururum. Kimsenin bizi duymaması ne demek?

İnsanlar o kadar kendine odaklı ki, -duymak ne kelime, işitmiyorlar bile- Bencilliğin kol gezdiği yaşamda; kendilerinden başka odaklandıkları hiçbir şey yok. Ne insan, ne canli, ne ortada dönen  durumlar onları ilgilendirmiyor. Bir tek

onların çok sorunu var, onlar en iyi, en güzel, en yoğun, en aktif, en en en… Eeee e en olmayanlar (!) ne yapıyor? Sessizliklerini efendice koruyorlar. Ta ki onları duyabilecek insanlar karşısına çıkıncaya kadar…

Küçücük dünya da varoluş ne kadar zor, kocaman dünyayı düşünmek bile istemiyorum. Hiç durmadan konuşan ve defalarca aynı şeyleri anlatanlarla muhabbet nasıl olur ki. Tıkanırsın, dinlemek zor gelir. Aaa anlatmıştın dersin, onu bile duymaz, anlamaz devam eder konuşmaya. Yapılarda bir sorun var, derinlik insanları ürkütüyor. Yüzeysel yaşamları içinde, sığ denizlerde yüzmeye devam ediyorlar.  Kimse bir iç dünyayı anlamak istemiyor, iç dünyanın travmalarını, güzelliklerini bulup çıkarmaya çalışmıyor, varsa yoksa kendileri ve kendi dış dünyaları, kime nasıl görünürsek bir yer, bir koltuk kaparız havalarında.

Naif dünyalar yalnız ve daha da çok yalnızlaşıyorlar. Aslında bakarsan kimse yalnız değil, bizim de gökyüzünde yıldızlarımız, ayımız, güneşimiz var. Ve oralardan bize göz kırpan, anlayan birileri var eminim.

Konuyu çok deşmek mi, deşmemek mi daha iyi bilemiyorum ama kimsenin bizi duymaması üzücü. Kulakları yıkatmanın da bir çare olacağını düşünmüyorum. 😊

Duyan insanlarla güzellik yaşamak dileğimle.