Duruş

Bir anne/baba değilim ama bir annenin/babanın çocuğuna, insana, insanlığa katabildiği/katabileceği değerlerdir görmek istediğim. Her zaman söylediğim ise DURUŞ zenginliği, güzelliği, kalitesi...O içleri evlat acısı içinde olan ana/babaların feveran etmeden doğrular içinde yaşamlarını sürdürmeleri ve direnişleri ise nasıl saygın!

Deniz Gezmiş, Ali İsmail Korkmaz ile ilgili kitap ya da yazıları peş peşe okuyunca ortak noktanın “sevgiyle, verilen en güzel değerlerle yetiştirilmişliğin özelliğini ve güzelliğini görüyorum”

Yaşamlarını ortalama 20 yaşa sığdıran bu gençler; insana insan gibi davranmak, insan gibi yaşamak, yaşlı-çocuk-engellilerin yanında olmak, hayvan sevmek, okumak ve dünyaya verebilecekleri en iyiyi verebilmek gibi düşünce ve duygu içindeler. Ve biz onları yok ettik ve etmeye devam ediyoruz!..

Daha mı?..

Öz mü, zaman mı?

Bitmeyen hikayeleri bitirmek, yolları açıp ilerlemek, huzuru dünyalara yerleştirmek gibi yaşamın tam ortasında yürümek istiyorum.

Eskiden uzun uzun yazar, uzun uzun konuşurdum. Şimdilerde bakıyorum da, yazdıklarım hep özet cümlelerden, konuşmalarım da sadece iki kelimelik dinlemelerden ibaret! 

Öz/özümseme, deneyim, zaman… Öz olması zamanın bana yansıttığı yetersizlik mi, yoksa özün zamana yansıması mı? Bir yığın olarak yaşamıma oturmuş insanlar, olaylar, sağdan soldan dokunan, çözüm bekleyen konular, teselli isteyen insanlar…

Tüm bunların üstüne çıkan içsel mutluluğum, huzurum ve gülümsemelerim. Ve dış etkenlere karşı gelişmiş olan kulaklarım, gözlerim, burnum, dilim ve ellerim…