Boşluk...

Bazen bomboş bakarsın, insanlara, doğaya, ekrana, telefona ve yaşama…

Anlamsız dersin çekilen sıkıntılar, acılar, sevinçler, hırslar, kinler, incitmeler, incinmeler…

Bir anlam ararsın yan sokakta, kumrunun kanadında, açan çiçeğin renginde, kahkahanın tınısında, giysinin güzelliğinde, severek aldığın bir minik objede,
okumaya çalıştığın kitabın sayfalarında…

Kafanı çevirirsin gökyüzüne, uzun uzun bakarsın.
Tenini bırakırsın düşecek yağmur damlalarına ya da bir kar tanesine, hafifçe ürperirsin bir anlama yaslanırcasına.