Susmak

Sustum, sustun, sustuk ama birileri hep konuştu...

Susmak altindir, kibarliktir, edeptir, söz düellosuna yer vermemektir, seviyeyi korumaktır, saygıdır, kirmamaktir. 

Sinmek değildir. Kimse kimseden üstün, farklı ya da korkak degildir. Maddiyat ya da statü kimseye üstünlük sağlamaz, sağlamamali. Tek gerçek insanliktir! Insan olmanin erdemiyle hareket edebilmek, insan yapısına saygı duymaktır. Çirkinlikleri, vurdumduymazliği, saygısızlığı, ekarte edilmeyi, ikinci planda bırakılmayı, otekilestirilmeyi, degersizlestirilmeyi, ölmeyi, öldürmeyi kabullenmek degildir. 

Susmak ahlaktır, bilgidir, derinliktir!

Bize öyle öğretildiği için mi, aman edepsizle edepsiz olma denildiği için mi, kimse kırılmasın üzülmesin denildiği için mi susuyoruz? 

Kişi olarak sustuk, kücük aile, büyük aile, arkadaş ve iş  ortamında  da sustuk, toplum olarak sustuk ve susmaya devam ediyoruz. 

Hep sustuk, neden? Hep susmayi tercih ettik neden???

Susanlara ödül mü verildi? Hayır! Tam tersi susanlar hep ezildi, ezilmeye, hor görülmeye, değersiz olmaya, ölmeye mahkum edildi. Görmemezlikten, duymamazlıktan, anlamamazlıktan gelenler akilli olduklarini, susanlara karsi yol katettiklerini sanıp, kendilerini bir baska üst seviyelerde ya da dev aynasinda görürken, gün gelecek kafalarini kayaya çarpip kaybettiklerini anlayacaklar.

Böyle bir guruh, iç dünyalarin isyanda olduğunu anlamadilar, hissedemediler. O dunya bir gun cok guzel dile gelecek ve gümbür gümbür konusacak, bundan eminim. Sadece geçen zamana yazık etmiş olacağız. 

Artık susmayacağım ve beni kimse susturamayacak ve kimse de susmamalı!