İnsan Kusmak!

Son zamanlarda yaşadığımız, dinlediğimiz, gördüğümüz, okuduğumuz, saçma sapan yanıtlar aldığımız, azarlandığımız, hiçe sayıldığımız, her şeyi ama her şeyi çirkinleştiren ve hatta yok eden bunca gayri ahlaki davranış ve yok edici eylemlerden sonra aklıma gelen tek şey “insan kusuyorum” oluyor.

“İnsan nasıl kusulur” sorusunu soran olur mu acaba? İnanın tek tek düşününce gerçekten kusuluyor, her ne kadar çıkarmak zor olsa da…

Kimse kendi işiyle haşır neşir değil. Kendini dev aynasında gör, karşındakileri küçültebildiğin kadar küçült hatta ufala. Hak-hukuk-adalet gibi kavramlar boşlukta, ne anlama geldiği bile bilinmiyor.

Varsa yoksa para, gösteriş, ahkam kesmek, kolaya kaçmak ve ‘ben’ taraflarını beslemek.

Dolayısıyla daralan insan-insan çemberinde çirkinliğe bulaşmadan yaşamanın anlamlı (!) anlamsızlığı (!)... Bu da bizi ne kadar tatmin eder bilinmiyor.

Değişmeyen/değiştirilemeyen düzendeki tatmin, tatmin midir? Kafanı kuma gömmekten başka bir şey değildir inanın!

Yola çıkmakla başlayan mücadele başını yastığa koyuncaya kadar devam eder. Baş yastıktayken de kabusları sürer gider...

Susarsan daha çok susmak zorunda kalırsın, kabullenişlerin içinde fırtınalar koparır.

Bir yanım insan kusarken, diğer yanım dingin, ruhu güzel ve huzurlu insanları düşünmeden edemiyor!

İşte o insanlar;

Gösteriş yapmazlar,

Her gün yeni şeyler öğrenirler ve öğrenerek beslenirler,

Az konuşurlar, içerik ve kalite varsa coşkuları sonsuzdur,

Gülümsemek onların tarzıdır ve kimseyi rahatsız etmeden gülerler,

Saçma insanları ve saçmalıkları görmezden gelirler,

Nezaket, incelik, özen, dürüstlük onların gerçek ruh halidir,

Kıvırmazlar, yalanlarla dostluğu yoktur,

Sevgi dolu ve iyimserdirler,

Paylaşmak onların yaşam biçimidir, herkese ayıracak zamanları vardır, bahane bulmazlar,

Kimsenin onlar adına karar vermesine izin vermezler, kimsenin de işine karışmazlar,

Yaşama güzel bakar, güzellikleri görür ve güzelliklerle yaşamayı tercih ederler…