Bitmeyen
hikayeleri bitirmek, yolları açıp ilerlemek, huzuru dünyalara yerleştirmek gibi
yaşamın tam ortasında yürümek istiyorum.
Eskiden
uzun uzun yazar, uzun uzun konuşurdum. Şimdilerde bakıyorum da, yazdıklarım hep
özet cümlelerden, konuşmalarım da sadece iki
kelimelik dinlemelerden ibaret!
Öz/özümseme,
deneyim, zaman… Öz olması zamanın bana yansıttığı yetersizlik mi, yoksa özün
zamana yansıması mı? Bir yığın olarak yaşamıma oturmuş insanlar, olaylar,
sağdan soldan dokunan, çözüm bekleyen konular, teselli isteyen insanlar…
Tüm
bunların üstüne çıkan içsel mutluluğum, huzurum ve gülümsemelerim. Ve dış
etkenlere karşı gelişmiş olan kulaklarım, gözlerim, burnum, dilim ve ellerim…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder