Aramızda olmayan bir yaşam ustasından bana yazılan mektup…

“Söz gümüş ise sükut altındır”

Günler boyu aynı şeyleri tekrar edip dururum. Düşünebilen insan ile, refleksleri ağırlıklı insan arasındaki en büyük fark, seçilmiş sözcüklerle az, öz, daha doğru yerlerde ayrıcalıklı insanlar beraberliğini yakalayanlarla, diğer tarafta sıradan -ki, bana göre “ayağı çarıklı mantığında” tekdüze ve menfaatleri uğruna insanların beraber yaşabildiği bir sürü…

Kişi tercihini davranış, sözcükleri kullanış tarzları ile belli eder. Gelgelelim bazen arkadaşımın arkadaşı, dostluğu oluşturabilmenin çabası, tanıma arzusu, yanlış değerlendirilebilirim, gibi… Bir çok nedenlerle insana kendi oluşumunu çevre olarak hazırlayabiliyor. En önemlisi, hem kendini haklılık potasına oturtup daha sonrasında farklı olduğunu bilip şu soruyu sorsa be ne yapıyorum? Bana göre sınır koymak burada başlamalı;

1.       Dostluğu ayrı bir yerde özel kişilerle,

2.       Arkadaşlığın çizgisini iyi belirleyerek,

3.       Çok sesliliği çok az insanla yaşayarak,

4.       Aile ile ilgili konulardan kaçınarak,

5.       Duygu ile akılın sırdaşı olur, sırdaşları değil.

Bütün yaşamı insanlarla ölçülü olarak yaşayabilmek büyük bir beceri istiyor demektir. O zaman böyle bir yaşamda özgürlükten nasıl söz edebiliriz?

Bana göre; seviyeli davranış, ölçülü bir çok şeyin bir araya gelmesi ile oluşur. Kişi ucunu bıraktığı, tartmadığı, ölçüp biçmediği oranda veya ölçüp biçemediği, arzu edipte yapamadığı anlarda yaşam meydanında kendi köşesini bulacaktır “Benim tabirimle de terazimde ağırlığı kadar olacaktır” diye düşünüyorum.

Bence, iyi insan, üretken ve başarılı olan yani meziyetli, yani değerli, iyi meyva veren ağaç gibi taşlanır, göze gelir, birileri belki de beşi-onu bir arada yavaş yavaş benim tabirimle “başımdaki saçları koparmaya başlar” diye düşünüyorum.

1994-2000 yılları arası biraz biraz, belki çok bile hesaplaşmayı göze aldığım için şimdiki deneyimlerim daha bir net sırtımdaki nadide çuvalımda.

Kaybedilen ve kazanılan öyle değerler var ki; hepsi de nadide birer çiçek, en önemlisi giden ve hiç geri gelmeyecek olan zaman, o işte benim ömrüm…

Yaşamımı koydum bir kristal kadehe, birileri çarptı ve düştü…